هیچوَقت نِمیبَخشَمِت

بِخاطرِ زَمانهایی که بایَد میبوُدی و نَبوُدی

بِخاطِرِ روُزهایی که بی دَلیل آزارَم دادی

بِخاطِرِ شَبهایی که بَرات اَشک ریختَم و نَدیدی

بِخاطِرِ حِسّی که به بازیش گِرِفتی

بِخاطِرِ تَمومِ بی تَوَجهی هات

بِخاطِرِ بُغضهایی که بایَد دَرکِشون میکَردی و نَکَردی

بِخاطِرِ تَمومِ فَریادهایی که نَشنیده گِرِفتی

بِخاطِرِ اِشتباهاتی که اَزشون گِلِه کَردَم و نَفَهمیدی

بِخاطِرِ غُروُرِ شِکَسته ـِم

نِفرینِت نِمیکُنَم، چون دوست دارم

امّا اَز خُدا میخوام که هیچوَقت کَسی به اَندازه ی مَن دوستِت نداشته باشه...