امشب هوای ساحل روحم چه بی ریاست رویای او غــم از دل من پـــاک کرده است یادش بخــــیر دسـته گلــی از صــداقتــش در لا به لای شــهر وجــودم نشـسـته بود دســت مرا به رسم وفــــا سبز می فشرد دستش اگر چه از غم یک عمـر خسته بود او رفـــــــت و کـــوچـــــه هـــــای زمــــــان در یک سکوت خسته و معصـوم مانده اند از پشـــــت آرزوی تمـــام بـنــفـشــــه هـــا ناگاه یک فرشـــته بــه فـریــاد دل رسیــد دســتان آسمانی خود را به رسم عشـــق بر گـــونه غریــب گـــل اطـلــســی کشید بــــاران لطیــف و پر تپــش و مهــــربان ببار زیبایی ات تداعی تصــویــر مـــاه اوســت تـنـهــــــا عبـور آبــــی تــــو در دل زمـــــان گویای عشق پاک و دل بــی گنـاه اوست بـــاران مهربانی ات از دوردســت عشـــق بر روح پـــاک یاس امیـــدم چکیـــده است فــریــاد انــتـظـار مــــرا از گـلـوی عشـــق حتــی افــق به رسم تواضع شنیده است چشـــمان تـــو خـلاصه اوج پرنــده هاسـت و قصــه ایست از عطـــش جستجوی من تــو رفتـی و نگــاه تــو از شــهر دل گذشت من در حریــم عاطفــه پـروانــه ام هنـــوز در باور حقـیقـت بــی انــتــهــای عشـــــق مجنون صفت به یاد تـو دیــوانه ام هنـــوز
