روزی که رهــــایم کردی ، رهایتــــ نکردم.

به خــــودم گفتم حرف مرد یکیست.

هفتاد که هیچ حتی اگـــــر هفتصدمین پادشاه راهم به خواب ببینی،

باز من کنار کـــوچه ی بغض و بیداری منتظرتـــ خواهم ماند!

روزی که رفتی، چشمهایم را بر پوزخند ِ این آن بستم و چهره ی تـو را دیدم!

گوشهایم را بر زخم زبان این آن بستم و صدای تـو را شنیدم!

دلم روشن بود که یکـ روز، از زوایای گریه هایم ظهور می کنی!

حالا هم تـــنها نگرانی ام اینست، روزی تو بیایی که مـن نباشم،

و به قابی کهنه روی طاقچه یـــادتــ تبدیل شده باشم.

آری تــــنها از همین می ترسم...